در ده بیست سال اخیر اشخاص زیادی که تجربۀ شکنجه و زندان در تحت حاکمیت «حزب دموکراتیک خلق افغانستان» را از سر گذشتانده‌اند خاطرات خود از تجربیات آن دوران را نوشته‌اند. شاید گزافه نباشد اگر گفته شود که درین میان، کتاب «رنج های مقدس» نوشتۀ دوست فرزانه و بزرگوارم استاد نسیم رهرو، که من افتخار ویراستاری هر دو جلد آنرا داشته‌ام و جلد اول آن نخستین بار در سال 2015 به چاپ رسید، مورد استقبال بیشتر قرار گرفته و با روان و احساس خواننده پیوند عاطفی بیشتری بهم می‌رساند. شاید به همین دلیل است که کتاب «رنج‌های مقدس» تا کنون چند بار در اروپا و نیز در داخل افغانستان مجدداً به چاپ رسیده است. دلیل این استقبال و کشش عاطفی چیست؟ به باور من – و با حفظ احترام به دیگرانی که خاطرات زندان خود را نوشته‌اند – برجستگی «رنج های مقدس» در پهلوی رسایی بیان و دلپذیری سیلان روایت، صداقت و مراعات انصاف در گزارش‌دهی و قضاوت است. این مشخصۀ اخیر را در کمتر نوشتۀ زندانیان پیشین می‌توان دید، چون به حکم طبیعت بشری زندانی رنجدیده در چهرۀ شکنجه‌گر و زندانبان و همسِلکان و همطرازان او «دشمن» می‌بیند و در شأن دشمن «خوبی» قابل رؤیت نیست، همانگونه که در شأن دوست «بدی» را نمی‌توان دید. اما استاد رهرو با همه جفاهایی که از زندانبانان کشید و شرح آن درین کتاب آمده، وقتی در دشمن اندکترین خوبی و از او اندکترین نیکی دیده جوانمردانه از ذکر آن خودداری ننموده و در پی سؤ تعبیر آن نبرامده است، که این خود می‌تواند حجت و برهان صداقت او در روایت و شرح شرایط زندان و مظالمیست که بر وی رفته است.