Uniesienie

W centrum stoi marmurowa postać jak z antyku. Chłodna szarość ciała kontrastuje z wybuchami pomarańczu różu i neonowej zieleni. Kompozycja jest pionowa ale wszystko wokół tańczy. Są zygzaki pikselowe smugi jak glitch i plamy farby rozchlapane na bogato. Tło miesza wzory w kropki i geometryczne pasy. Atmosfera jest jednocześnie świąteczna i nerwowa. Jakby klasyka dostała prąd i nagle robi się głośno. Ja czuję tu bunt i trochę radochy. To jest fajne bo ma dużo kolorów. Odbiorca może mieć w głowie pytanie czy piękno przetrwa w tym całym chaosie. Jest w tym coś very alive.