Nowy wernakularyzm nr 1/2026

Architektura wernakularna powstaje bez udziału architektów, z oddolnej inicjatywy. Ze względu na jej rzemieślniczy charakter, często nazywa się ją rodzimą lub lokalną. „Nowy wernakularyzm” to nie jest powrót do przeszłości. Nie chodzi o nostalgię, ani zmęczenie współczesnością. Przeciwnie – o architekturę na czasy kryzysu. Razem z naszymi autorkami i autorami przyglądamy się bliżej temu coraz częściej przywoływanemu pojęciu. Staramy się je poszerzyć. W numerze: Roi Salgueiro Barrio w rozmowie z Aleks Banaś zwraca uwagę na globalny potencjał lokalnej wiedzy; Adrian Krężlik prowadzi przez współczesne i historyczne meandry pojęcia wernakularyzmu; Maciej Miłobędzki protestuje przeciw powierzchownej dekoracyjności nowoczesnych stodół; Gion A. Caminada opowiada Maciejowi Jagielakowi o ciągłości architektonicznej, różnicach i podobieństwach; Katarzyna Domagalska pokazuje napięcia między państwową polityką rozwoju regionalnego a wernakularnymi praktykami na Synaju; Hubert Trammer i Dominik Lisik analizują humanitarną architekturę Shigeru Bana; Maciej Jagielak udaje się w surrealistyczną podróż śladami realizacji Terunobu Fujimori; Urszula Koźmińska opisuje koncepcję wystarczalności na przykładach ponownego użycia w projektowaniu; Søren Pihlmann w rozmowie z Michałem Sikorskim podważa ideę odpadu i proponuje architekturę radykalnie czerpiącą ze swojego materialnego otoczenia; Emma Nilsson opowiada Annie Smolak o praktykach nauczania w oparciu o teorię Formy Otwartej w Bergen Arkitekthogskole (BAS); Magdalena Zych bada oswajanie przestrzeni poprzez rytuały karnawału w Milówce. Więcej informacji