Nevermore - Cécile Wajsbrot

Een naamloze vrouw, rouwend om de dood van een vriendin, reist naar Dresden in de hoop het beklemmende middendeel ‘Time Passes’ uit Virginia Woolfs To the Lighthouse te vertalen. De verteller verdiept zich in dit prozagedicht van vergankelijkheid en onderwerpt het aan de onnauwkeurige wetenschap en imperfecte kunst van het vertalen. Dit leidt haar tot uitgebreide reflecties op andere voorbeelden van verlies, vernietiging en herstel – de ramp in Tsjernobyl, de High Line in New York, het bombardement op Dresden en Wallmanns herdenkingsrequiem ‘Bell Requiem Dresden’, de evacuatie van het Hebrideneiland Foula, Hiroshi Sugimoto’s foto’s van zeegezichten, Debussy’s ‘La cathédrale engloutie’ en Ceri Richards’ gelijknamige schilderijenserie. Ze reflecteert op plaatsen die gedoemd zijn tot verval en toch weer tot leven komen, gebroken werelden waarin nog steeds kracht is voor een nieuw begin. In Nevermore verstrengelen vernietiging, verlies en tijd zich. Cécile Wajsbrot schetst op meesterlijke wijze de context waarin het vertalen van literatuur wordt gezien als een reis van herstel.