Emerson, Lake & Palmer - Tarkus

[180G | 33RPM | 1LP | GATEFOLD] [DISCOGS] Emerson, Lake & Palmer verleggen creatieve grenzen op Tarkus: deze progressieve rockklassieker uit 1971 bevat een theatrale titeltrack, diverse arrangementen en iconische hoeskunst met een gordeldier als thema. Gemasterd in de Californische studio van MoFi en geperst bij Fidelity Record Pressing: de genummerde 180g 33RPM LP van Mobile Fidelity speelt met een rijk, gedetailleerd geluid en uitzonderlijke definitie. 1/4" / 15 IPS analoge kopie naar DSD 256 naar analoge console naar draaitafel Tarkus is waarschijnlijk het enige album dat jazzlegende Dave Brubeck, de Russische componist Sergei Prokofjev, geluidstechnicus Eddy Offord, de Argentijnse componist Alberto Ginastera, het Amerikaanse genie Frank Zappa en de Duitse alleskunner Johann Sebastian Bach met elkaar verbindt. Het tweede album van Emerson, Lake & Palmer, dat tegelijkertijd divers, ambitieus en complex is, bleek fantastisch succesvol en toegankelijk. Het bereikte nummer 1 in de Britse albumlijst en in de In de VS bereikte het album de top 10. De plaat uit 1971 katapulteerde de Britse groep naar de voorgrond van de concertscene en werd direct herkenbaar dankzij de inmiddels iconische hoes. De genummerde 180g 33RPM LP van Tarkus, uitgebracht door Mobile Fidelity in de Californische studio, gemasterd in een Stoughton gatefold-hoes en geperst bij Fidelity Record Pressing, presenteert dit met goud bekroonde album in audiofiele kwaliteit. Helder, dynamisch en gebalanceerd, eert deze verzameluitgave de zorgvuldige aanpak die de uitvoering en opname van de plaat kenmerkte. Met een zwarte achtergrond, een kraakhelder geluid en een uitzonderlijke definitie brengt deze heruitgave de tonale diepte en het virtuoze muzikantschap volledig tot hun recht. Kenmerken – texturen, nuances, effecten, melodieën, tempowisselingen – die hand in hand gaan met de composities en het samenspel van het trio, worden weergegeven in een breed klankbeeld en met uiterste precisie. Geniet van de scheiding, de beeldvorming en de timing die ervoor zorgen dat elk nummer een meeslepende aanwezigheid en realisme uitstraalt. Deze sonische kenmerken strekken zich uit tot de op een snorkel geïnspireerde Moog-synthesizer in "Aquatarkus", het pijporgel van de St. Mark's Church in "The Only Way (Hymn)" en de improvisatorische jamsessies en kreten in de luchtige, opzwepende track "Are You Ready Eddy?". Met als ankerpunt het theatrale titelnummer – een bijna 21 minuten durend epos dat het leven van het gordeldier beschrijft, van geboorte tot de nasleep van zijn nederlaag in een gevecht met een manticore – zorgde Tarkus even voor een breuk in de toen nog bloeiende chemie van de supergroep. De reden: de structuur en de richting die toetsenist Keith Emerson met "Tarkus" insloeg. Gebaseerd op 10/8 en 5/4 maatsoorten, frustreerde de virtuoze suite gitarist-zanger Greg Lake aanvankelijk, maar hij raakte al snel overtuigd en speelde er zowel op mee als schreef het anti-oorlogsverhaal. "Tarkus" is een zevendelige reis waarin vrede en geweld, kalmte en rumoer, en virtuoze melodieën en marsen zich ontvouwen binnen een sonisch metaforisch kader, en mag zich meten met een van de beste progrockcomposities ooit uitgevoerd. De tweede helft van het album laat prominent het brede scala aan mogelijkheden van Emerson, Lake & Palmer zien met beknopte nummers en, op twee plekken, hun gevoel voor humor. "Jeremy Bender", gecomponeerd en op Tarkus geplaatst om luisteraars even op adem te laten komen na de veeleisende opener, ontvouwt zich met honky-tonk piano's en percussief handgeklap. "Bitches Crystal", een hommage aan Brubecks "Count Down", dient tevens als een showcase voor Emersons onberispelijke pianospel. De toetsenist staat ook centraal in "The Only Way (Hymn)", dat gedurfde religieuze contemplatie combineert met een overgang naar het jazz-geïnspireerde instrumentale "Infinite Space". Zonder drumsolo's, akoestische ballads en intellectuele intermezzo's verschilt Tarkus van zijn eveneens gewaardeerde voorganger, maar laat Emerson, Lake & Palmer opnieuw zien dat ze als band in staat zijn om elke stijl en elk tempo te spelen. Terugkijkend op het album, meer dan 40 jaar later, stelde Emerson terecht: "Het biedt veel voor de ontwikkeling van muzikanten. Als iemand zich wil verdiepen in progressieve rockmuziek... biedt het de elementen. Er gebeurt veel op Tarkus." Dat geldt ook voor de levendige hoes van William Neal. Ontstaan uit een ogenschijnlijk onschuldige schets, weerspiegelt het uiteindelijke ontwerp – dat opvallend genoeg de bandnaam weglaat, de skeletresten van een opgegeten hagedis bevat en beroemd is geworden door de roodogige gordeldier die is getransformeerd tot een hybride tank compleet met geweren en rupsbanden – het verhaal van het titelnummer en sluit het naadloos aan op Neals andere verhalende tekeningen op de hoes. Van de eerste tot de laatste noot, van de hoes tot de laatste illustratie, Tarkus is een compleet pakket.