Léa Morel’in “Black Assembly” adlı çalışmasında yoğun siyah biçimler birbirine eklenerek, üst üste gelerek ve yer yer açık zemini tamamen örterek kompozisyonun ana yapısını oluşturur. Aralarda beliren gri katmanlar, siyah yüzeyleri birbirinden ayırırken resme değişen bir derinlik kazandırır. Farklı yönlere ilerleyen fırça darbeleri, kompozisyon boyunca kesintisiz bir hareket yaratır. Bazı alanlarda biçimler yoğun kütleler hâlinde birleşirken bazı bölümlerde açık zemin aralarından görünür. Bu değişkenlik, yüzeyin tek bir koyu blok olarak algılanmasını engeller. Morel’in daha renkli çalışmalarında farklı tonlar arasında kurduğu denge burada neredeyse tek renk üzerinden ağırlık, tekrar ve yoğunluk ilişkisine dönüşür. Görünür fırça izleri ve düzensiz sınırlar, Black Assembly’nin güçlü grafik karakterini resimsel bir yüzey hissiyle bir araya getirir.