Zwierzęta. Wierszyki do przytulania

Czułość, która mówi „jestem obok” – i szanuje dziecięce granice To książka o przytulaniu, głaskaniu, mizianiu, gilgotaniu i trzymaniu za ręce, ale przede wszystkim o znaczeniu bliskości w dziecięcym świecie. Wierszowane historie ze zwierzęcymi bohaterami pokazują różne oblicza czułego dotyku – od radosnego przytulania po momenty, kiedy dziecko potrzebuje przestrzeni i może nie mieć ochoty na bliskość. Lekka, pełna humoru forma daje okazję do wspólnego czytania i zabawy, a jednocześnie w naturalny sposób otwiera rozmowę o własnym ciele, potrzebach i prawie do decydowania o dotyku. Wierszowane historie oswajają temat bliskości, dotyku i dziecięcych granic. Zwierzęcy bohaterowie pokazują, że potrzeba czułości może wyglądać różnie. Rytmiczne teksty zachęcają do wspólnego czytania, ruchu i zabawy. Książka przypomina, że dziecko może decydować, kiedy chce fizycznej bliskości. Jeż może mieć ochotę na głaskanie po brzuchu, liski wtulić się w miękkie futro mamy, a cielaczek najpierw potrzebować chwili na własny smutek. I każda z tych potrzeb jest inna. Historie można czytać, śmiać się przy nich, liczyć wystające z lisiej kuli uszy, a czasem zatrzymać się przy pytaniu: „A ty masz teraz ochotę na przytulenie?”. W ten sposób wspólna lektura może stać się czymś więcej niż opowieścią – chwilą uważności na siebie nawzajem. O bliskości, ale również o prawie do powiedzenia „nie” Książka pokazuje dotyk jako jeden ze sposobów budowania więzi – może uspokajać, dawać poczucie ciepła i być prostym komunikatem obecności drugiej osoby. Jednocześnie nie przedstawia przytulania jako obowiązku. Dziecko może potrzebować bliskości, ale może też chcieć pobyć samo. Może lubić jeden rodzaj dotyku, a innego nie. To ważny punkt wyjścia do rozmowy o granicach własnego ciała i zgodzie na dotyk – bez ciężkiego tonu i abstrakcyjnych definicji, za to poprzez sytuacje, które dziecko może łatwo odnieść do własnych doświadczeń. Wierszyki, które można poczuć całym ciałem Rymowane historie aż proszą się o to, by nie kończyć zabawy na przewracaniu stron. Czytaniu może towarzyszyć trzymanie za ręce, delikatne głaskanie czy przytulenie – oczywiście wtedy, kiedy obie strony mają na to ochotę. Taka forma sprawia, że książka może znaleźć swoje miejsce w codziennych rytuałach: podczas wspólnego odpoczynku, wieczornego czytania albo spokojnej chwili w ciągu dnia. Za każdym razem historia może potoczyć się trochę inaczej, zależnie od tego, na jaką bliskość jest właśnie przestrzeń. Słowa Grzegorza Uzdańskiego, ilustracje Darii Solak Grzegorz Uzdański jest pisarzem i poetą, występuje również w Teatrze Improwizowanym Klancyk i Resorcie Komedii. Jest tatą Julka. Jego wierszowana forma nadaje historiom rytm i humor, które dobrze współgrają ze wspólnym czytaniem. Za stronę wizualną odpowiada Daria Solak, absolwentka grafiki na ASP w Warszawie i Bolonii. Tworzy ilustracje między innymi do książek dziecięcych i magazynów, a jej prace powstają ręcznie.